Yaşıyorum Ama Eksik

Sanki kolum yok; ya da bacağım

Yaşıyorum ama eksik.

Boğuluyorum;

Ama biliyorum ki nefeste alıyorum.

Çok garip dimi?

Hem ölü hem diri olmanın farkındalığını yaşıyorum.
Bir yanım özünü vuruyor;
Gizlice ağlıyor derinlerde.
Öbür yanım inadına kandırıyor kendini;
Kahkahalar saçıyor özüne inat.
Sahte güneşler yaratıp,
Zifiri aydınlıklar belirtiyor ufkunda.


İstanbul bile düşman,
Sanki öc alıyor benden.
Galata yüz asıyor;
Göstermiyor bana nerde İstanbul yedi tepen.
Şişhane kızgın,
Sanki ben değildim, o sessiz ahenginde dans eden.
Boğaz bir başka;
Her şeyden daha samimi,
Hınzır bir çocuk gibi yüzüme vuruyor;
“Ne unuttun nede unutacaksın! Her defasında su yüzüne çıkacak ve her seferinde geri döneceksin başladığın güne.”

Omat